Gisteren was een speciale dag. Nouja, het was gewoon een doorsnee maandag, met vroeg opstaan, college, en werk (wat ik gelukkig kon laten opvangen door een collega).

Maar toch was het ook wel weer een bijzondere dag, als je erbij stilstaat dat het 5 jaar geleden is dat Niek en ik elkaar kusten en daarmee dan maar onze relatie benoemden als "relatie". Ik weet nog dat Niek iets zei in de zin van "Vanaf nu is alles toch wel een beetje anders...". En inderdaad, de pauzes waren vanaf toen niet meer hetzelfde. :)

En inmiddels zijn we dus 5 jaar verder en doen we het nog steeds hartstikke goed! We wonen nog niet samen, maar ik weet zeker dat we het zouden kunnen (en misschien ook wel zouden doen als er zich een mogelijkheid voordeed). We doen leuke dingen samen, we doen saaie dingen samen (die toch heerlijk zijn, zoals gewoon naast elkaar op de bank hangen). En soms, als Niek dan iets liefs doet, krijg ik weer even helemaal de kriebels. Net als gisteren, toen we elkaar op de Amsterdamsestraatweg ontmoetten na colleges en stage, en Niek vroeg of ik wilde eten bij een "dure Japanner". Nou, dat wil Wendy wel, want Wendy weet hoe heerlijk Japans is... :3 Dus zijn we heerlijk uit eten geweest bij 't Japanse restaurant, en zaten aan de teppanyaki-plaat waar voor mij een vleesmenu en voor Niek een vismenu werd bereid door de live-kokende kok. (Uiteindelijk hebben we ons menu "gedeeld" met elkaar, dus 50/50.)
Het was ronduit HEERLIJK. Ontzettend duur ook, maar zó goed... ik weet niet of ik ooit zo lekker heb gegeten. Of misschien was het het bewuste genieten, het volledig focussen op de smaaksensaties. Maar oh, zo lekker. Culinair orgasme, of zo. ;)

Jups, gisteren was toch wel speciaal. Fijn om soms even bewust stil te staan bij het feit dat je erg gelukkig bent samen. <3
Nu op naar de 10! :D

En toch blijf ik het soort van sadistisch vinden dat snoep en ander voedsel dat je dient te slopen gepresenteerd wordt in de vorm van lieve diertjes of personages.
Een mooi voorbeeld is de chocolade Sinterklaas die hier voor mijn neus ligt, gekregen van mijn lieve huisgenootje. Ik vind die Sint er leuk uitzien, en zit er dus niet op te wachten om mijn tanden in zijn hoofd te zetten.
Wie heeft dat toch verzonnen?! Waarom niet gewoon een grote crimineel die je vervolgens "met huid en haar" kunt opvreten? Dat geeft toch veel meer voldoening dan het verorberen van een lieftallig diertje of een goedheiligman?

HAPSCHROKRUKomnomnomnom...

Nee, de Sint heeft het helaas niet overleefd.

Ik ben nog steeds soortvan wetenschapper. Een mooie titel die interessanter klinkt dan hij is, al heb ik wel het idee dat ik nu ook daadwerkelijk wat gedaan heb.
Dataverwerking is zo goed als klaar (of wat ik nu gedaan heb moet toch niet goed blijken te zijn, maar dan heb ik het zo weer bijgewerkt; dat is op zich geen probleem); verslag is geschreven; vrijdag is alweer mijn laatste dag.

't Gaat snel zo.

Straks m'n nieuwe computer ophalen, m'n nieuwe glasvezelinternet erop aansluiten en gaan met die banaan! :) En snel omkleden in m'n nieuwe rokje+schoenen, jeej!

Nu nog heel eventjes verder lezen en een mailtje sturen. Ik denk dat ik dan maar al vroeg maandag-af ga houden! :P

Goedemorgen, beste lezers.
Hoe vergaat het u op deze mistige vrijdagochtend? Hopelijk vermaakt u zich, met in het achterhoofd het nabije weekend.

Ik bevind mij momenteel achter een computerscherm, op de afdeling psychiatrie van het UMC Utrecht. Niet omdat ikzelf psychische problemen heb (al heb ik even getwijfeld of het hier binnenstappen mij niet spontaan depressief heeft gestemd, maar dat is gebleken mee te vallen), maar omdat ik hier een wetenschappelijke stage volg. De vakantie is weer voorbij; het is tijd voor werk! Dus ik zit hier sinds maandagochtend 9 uur elke dag tot 17 uur achter de computer. Die 8 uur zijn erg lang, dus ik probeer mijn tijd wat sneller door te komen door uitgebreid te lunchen (over een uurtje heb ik een lunchdate met een groepsgenootje; zij doet ook een wetenschappelijke stage dus deelt eigenlijk mijn lot, maar dan aan de andere kant van het ziekenhuis) en af en toe (vaker dan eigenlijk zou moeten, ach) over het internet te surfen.
Rond mijn computer liggen mijn papieren en spullen uitgestald: statistiek boek (SPSS; ik kan er totaal niet mee werken en heb maar liefst 2 colleges over statistiek gehad! geweldig leuk dus (ahum) om dan een data analyse met een statistiekprogramma als SPSS te mogen doen!), allerlei papieren met aantekeningen en vragen erop, mappen met vragenlijsten en scoreformulieren, bekertjes van de chocolademelk uit de automaat, glazen, thee, cup-a-soup, leeg colaflesje, telefoon, agenda, etui... Dit bureau is overgenomen.
En ik heb het nodig, want ik ben erachter dat ik dit computerleven niet zo heel geslaagd vind. Niet goed voor rug&nek, vermoeide ogen en een langzaam verstrijkende tijd.
Laten we maar zeggen: het is voor een goed doel. Want ik leer wel fatsoenlijke verslagen te typen en met dataverwerking om te gaan.

Nog 6 uurtjes en dan is het alweer weekend. Joepie! Eerst nog even met de band eten en oefenen voor ons optreden van volgende week, en daarna naar Nijmegen om Wies' nieuwe huis te terroriseren (met Wies, Vera, Gemma, Lies en haad vriendje, Rianne, en misschien nog meer mensen...!). Lekker DDR'en, foute youtubefilmpjes opnemen, muziek maken, etc!
Ik ben al aan het aftellen... :3

Ik heb nu alweer vakantie...

Co-schap oogheelkunde: 8. :)
Kilometers gefietst: VEEL.
Tijd voor mezelf gehad: 0 min.
Gezelligheid: 75%.
Uren slaap: WEINIG.

Nu dus lekker even bijkomen, schilderen, tekenen, lezen en genieten.

Verdikkie!
Lowlands is inmiddels alweer voorbij! Met Berlijn en Lowlands achter de rug kan ik met een tevreden gevoel zeggen dat ik goed vakantie gevierd heb (en dus ook goed veel geld heb uitgegeven).

Berlijn is een erg mooie stad. Het is een stad van tegenstellingen, van geschiedenis en toekomst, oud en modern. Erg indrukwekkend om zowel het verleden, de architectuur, de verrassende plekjes, de peperdure winkels en de hippe verstopte shops. Je kunt er heerlijk sushi eten (hebben we dan ook vaak gedaan 0:D) en het is er niet eens zo duur. Ik heb in de Partybus van de Bloodhound Gang gezeten (dat geloof je toch niet :P), internationale mensen ontmoet, mijn voeten eraf gelopen en naar Public Enemies (zonder Duitse nasynchronisatie) geweest. Toppie dus! En de 12 dagen met Niek gingen prima. :3

Lowlands daarna was ook weer geweldig. Geen grote bands die ik PER SE wilde zien, (alhoewel, ik wilde White Lies wel graag zien) maar wel weer heerlijke muziek, geweldige sfeer, lekker weer en slecht en veel te duur eten, dus Lowlands zoals het hoort! :) White Lies, the Prodigy, Kitty Daisy & Lewis, Kaiser Chiefs, Arctic Monkeys, Klaxons, Bloc Party, Them Crooked Vultures, Basement Jaxx...
Onuitgerust weer teruggekeerd in het land der normale levenden. Volgend jaar weer!

Nu nog 1.5 week vrij om bij te komen. Bijkomen gaat overigens pas volgende week lukken want deze week zit nog te volgepland:
Vanmiddag werken
Morgen naar Den Bosch, werken
Vrijdag met Kris & Ley op pad
Zaterdag naar Antwerpen
Zondag naar Utrecht: huis opruimen en afscheid Lies
Maandag werken
En daarna hopelijk nog even bijkomen...

Een gewone woensdagmiddag, kwart voor 12.
Mega Spin zit lekker in het hoekje van de kamer in zijn potje. Het is al een aantal maanden zijn nieuwe huis, want de eigenaresse van het potje heeft het al een tijd niet meer opgepakt en lijkt het zelfs geen blik waardig te keuren. Gezien haar regelmatige stofzuigen leek het Mega wel zo slim om zich dan maar te nestelen in dat potje, om de grote zuigende slang niet te hoeven bezoeken. (Hij heeft al veel kameraden zien sneuvelen en is vastbesloten dit lot niet tegemoet te treden.)

Een niet zo gewone woensdagmiddag, blijkt uiteindelijk, wanneer toch grote vrouwenhanden met afgebladderde nagellak het huis van Mega oppakken en het transparante geheel richting gootsteen zweeft. De nietsvermoedende eigenaresse van het potje opent de kraan, en er gaat een rilling door Mega heen. Water! Gootsteen! De plek die hij het liefst vermijdt, want ook hier is al menig voorouder verdwenen om nooit meer terug te keren.
Wanneer hij het stromend water hoort, maakt hij zich zo snel als hij kan uit de 8 voeten, en stapt parmant het potje uit, de gootsteen in.

Tot grote schrik van de eigenaresse van het potje, die in Mega een 8-legged-freak van TEveel centimeters ziet. Mega ziet de plens water aankomen, maar weet zich te vermannen en loopt nog een eindje verder, richting de rand van de gootsteen, hopelijk zijn vrijheid tegemoet. Maar helaas: daar is de eigenaresse, dat rare mens dat niet van spinnen houdt, met een papiertje om hem fijn te drukken. Hij ziet dat ze zich schuldig voelt, maar tegelijkertijd herkent hij de blik van een soort onlogische angst, en dan komt het papiertje dichterbij...
dichterbij...
te dichtbij...
Het wordt donker en in één kort moment is het voorbij.

Wanneer Mega zijn ogen open doet, ziet hij dat zijn centimeters grote gestalte zich tegenover zijn lang verloren gewaande opa en oma en ouders ziet, en hij weet dat hij in de hemel is.

---
De eigenaresse voelt zich wat schuldig, en kijkt nog een keer vertwijfeld in het potje om te zien of Mega geen offspring in het potje heeft huizen.
De kust lijkt veilig, en ze vult het potje met water om aan het schilderijtje voor haar grootouders te beginnen.
Ja, een gewone woensdagmiddag.

Yessss vannacht vertrekken we naar Berlijn voor een meesterlijke (nouja, dat weet ik nog niet, maar ik ga er toch maar vanuit) vakantie! :D
Ik heb er erg veel zin in, kijk weliswaar een beetje op tegen de busreis, maar hoop een beetje te kunnen slapen en dan zal het wel meevallen.

Tot over 1.5 week!
Ik ben van plan in de toekomst meer te posten, wellicht in verhaalvorm! So stay tuned!

xx

Het collegejaar loopt eindelijk op zijn eind. Nog 3.5 dag en dan ben ik eindelijk voor 6 weken weer eventjes bevrijd van alle hectiek. Toch is het moeilijk om me gedurende die laatste paar dagen nog goed te concentreren! Pfoe zeg. Ik heb het helemaal gehad met het leren en studeren, en dit laatste blok dat gaat over infectieziekten is ook wel een killer. Héél veel stof. :( Goed, nog even doorbijten. Als ik dan straks eindelijk klaar ben heb ik ook wel leuke dingen te doen! :D Zaterdag een BBQ/feestje, woensdag naar HP met de Senile crew, bijna op vakantie naar Berlijn met Niek, en tussendoor lekker héél veel tekenen en schilderen en lezen! :D

Straks ga ik weer op en neer naar Eindhoven omdat Maikel 18 wordt. Mijn broertjes 18e verjaardag mag ik natuurlijk niet missen! Dat wordt dus lezen/leren in de trein, en vanavond lekker uit eten. Morgen weer vroeg op; terug naar Utrecht en weer lerenlerenleren. Er zit niet veel anders op. Nog 3 dagen flink blokken en geen leven hebben.

Okay, op naar m'n college!
Boeiendere updates volgen vast in de vakantie wel weer. :P

Lekker leventje, vrij zijn, beetje Pinkpop kijken op de bank hangend met vriendlief, biertje erbij, heel tevreden. :) Even alle narigheidjes negerend. Dan is het leven lekker zeg, damn! :D

Een goed voornemen, en ik houd me er zelfs aan:

Hardlopen!

Met goede schoenen eigenlijk nog best aangenaam ook. Wie had dat ooit gedacht? Wendy gaat hardlopen... Als je me dat 10 jaar geleden had verteld had ik je hard uitgelachen. Ik herinner me nog de gymlessen buiten, die bepaald niet mijn favoriet waren. Over het algemeen begonnen die namelijk vaak met hardlopen door het prehistorisch dorp, om het park heen, om de vijver heen; op zich was dit best een mooie route, ware het niet dat ik op een kwart al buiten adem was en ergens achteraan hijgend als een hoopje ellende eindigde en de rest van de dag niets anders deed dan heel hard en diep hoesten om alle kriebels weg te krijgen waar ik mee opgezadeld was na zo'n rondje.

Inmiddels heb ik al wat fitness achter de rug, en ben ik erachter gekomen dat ik bést kan hardlopen, maar dat ik het op mijn eigen niveau moet doen en dat ik het moet opbouwen. Je kunt niet verwachten dar je 40 minuten achter elkaar kunt rennen als je nooit gesport hebt (zoals ik toen).
Dus: nu daag ik mezelf uit en zet steeds nieuwe doelen, en dat geeft een goed gevoel!
Inmiddels schijnt ook het zonnetje, dus ik ga zo 'ns naar buiten. Dan kan ik daarna lekker douchen en met een voldaan gevoel weer verder met leren en daarna werken.

Let's get back into shape!

De gulp is duidelijk overschat.
De broek is niet meer wat hij was.
Nee, tegenwoordig hangt de broek niet meer op de heupen, of erboven, maar heeft hij zijn weg naar beneden vervolgd. De broek hangt tegenwoordig halverwege. Praktisch, want het scheelt je zo heel wat gulp-gepeuter. En riemen hoeven daardoor ook niet meer.
De onderbroek, daarentegen, is het nieuwe accessoire. Het vrouwelijk decolleté wordt afgedaan, en de man doet zijn intrede met een decolleté reversé.

En ik snap niet wat er moei, stoer of interessant aan moet zijn om je broek 5 maten te groot te kopen waardoor je loopt alsof je het toilet te laat hebt bereikt, jongen.

-----------------

Nog 3 dagen en dan is dit co-schap weer voorbij en heb ik 4 weekjes vrij! :)


-----------------
Lala. Just for the sake of quizzes. :)

Your result for The Harry Potter Husband Test...

Mrs. Lupin

Your perfect HP man is Remus Lupin.

Ik leef nog, ook al heb ik haast geen leven en word ik geleefd. (Ik loop nog steeds co-schap en zit inmiddels alweer in mijn 4e week.)

Maar: leve het lekkere weer! :) Dat houdt me op de been. Jammer dan dat ik de hele dag binnen moet zitten, al neem ik zodadelijk een uurtje vrij om even te genieten van het zonnetje tijdens het nuttigen van mijn lunch. :D

Vanmorgen naar de huisarts geweest; ik heb nu een nieuwe huisarts in Lunetten. Lekker dichtbij, de apotheek zit er ook nog eens naast, en ik heb hem vanmorgen dus voor het eerst gezien: een heel aardige man, dus ik voel me er prettig bij. :) Probleempje hopelijk snel opgelost, medicijntje, hopelijk alles snel weer tiptop in orde. (Vrouwenproblemen...)

Nu snel nog wat nuttigs doen en dan straks met Jelmer lunchen.
Lang leve de zon! :D

En inmiddels is er alweer heel wat tijd verstreken.

En inmiddels ben ik alweer de co-assistent. Co-assistent chirurgie, welteverstaan.

Omschrijvend in sleutelwoorden:
Lange dagen, vele uren, druk druk druk. Weinig tijd om uit te rusten. Moe. Gaar. Interessant. Onduidelijk. Intensief. Pijnlijke benen. Onzeker. Verantwoordelijkheid? Prikdienst (help!). Spoedeisende hulp = spannend! Weinig patiëntencontact = jammer. Bloed! Ingewanden! Boren in armen! Darmen aan de kant houden. Diathermie brandt in mensenvlees = rook en stank. Vroeg opstaan. Dienst van 13.5 uur. Gelukkig maar vrij weinig verslagen vergeleken met vorig co-schap. Gezellige mede-co's en minder gezellige mede-co's. Statussen maken. Statussen presenteren bij de overdracht. Uitgelachen worden, maar gelukkig vaak ook gestimuleerd worden tot nadenken.

Ja, dit houdt me wel even bezig. Het is intensief, en vergeleken hiermee is het vorige co-schap werkelijk een eitje geweest. Maar ik weet dat ik hier wel doorheen kom. Ik zit immers alweer bijna halverwege mijn 2e week! :) Vrijdag nog een keer een lange, lange dienst die hopelijk nog wat spannends met zich meebrengt, en dan is het weer weekend en kan ik lekker uitrusten.
Overigens nog een schitterend pluspunt: het heerlijke weer en het feit dat het tegenwoordig langer licht is! :D

Ik ben blij!!!

Ja, Niek is weer terug. :) Het ophalen was vreemd, duurde ontzettend lang, was ontzettend vroeg, eigenlijk heel onwerkelijk, maar ook heel fijn.
Binnenkort een langere, meer gedetailleerde update. Ik kan nu in ieder geval stellen dat ik heel blij ben, dat we het opgepakt hebben waar we gebleven zijn (meteen weer heel vertrouwd ondanks de 3,5-maand-gap) en dat ik helaas me nu helemaal moet richten op tentamen en voorbereidingen van studie. :(

Maar ik houd van mijn vriend! <3
:D

Nog welgeteld 12,5 uur en dan zie ik mijn lief weer. :)
Wat een vreemd idee. Er is zoveel tijd voorbij gegaan. Ik weet haast niet meer hoe het is om samen met iemand te zijn. Het is goed dat hij niet langer weg is geweest, want dan zou ik er teveel aan gaan wennen.

Ik ben benieuwd of ik vanavond nog kan slapen. Ik heb zo'n voorgevoel dat ik met een heel onrustig gevoel mijn bedje in ga duiken vanavond... Om 5.15 zal dan mijn wekker gaan en zal ik douchen en mezelf naar Nieks ouders+broers begeven (die op zijn kamer zullen slapen vannacht), waarop we ons een weg naar Schiphol zullen banen! Spannend! :D

Hoe bruin zal hij zijn? Zal hij net zo enthousiast zijn bij aankomst als ik hoop?
Ik zal er maar niet teveel over nadenken, want ik kan er tevoren toch niet veel over zeggen.
Laat ik me nu nog even richting op mijn tentamen van woensdag. (Een goede afleiding, al is dat niet geheel waar, want ik kan me niet zo lang aan een stuk concentreren.)

Nog 6 dagen en ARGHT ik kan niet wachten tot Niek terug is!
Elke vezel, elke cel in mijn lichaam, snakt naar fysiek contact!
I've got so much love to give!

<3<3<3<3<3

Zo. Afgekoeld, minder gefrustreerd. Jemig, wat kan een mens zich *** voelen door hormonen en een paar vervelende bijkomstigheidjes. Wat jammer dat ik daar niet wat meer immuun voor kan zijn. :/ Maar dat lukt gewoon écht niet.

Net gesport (van tevoren geen zin in, toch gegaan), nu lekker moe. Nog even (kuchkuch, lees: even lang) mijn practicum voorbereiden en dan m'n bed in! Op naar een nieuwe dag...

Dank voor jullie lieve berichtjes. :) *knuffel*

Iets afgekoeld inmiddels. Heb nu een schrijnende hoofdpijn er aan overgehouden.

Ik wil m'n bedje in. :( Eigenlijk heb ik training vanavond. Ik voel me héél slecht als ik niet ga, dus waarschijnlijk ga ik wel, maar ik heb helemáál geen zin. :S

Ik ben overduidelijk vanmorgen met mijn verkeerde been uit bed gestapt.
Ik ben chagrijnig, niet normaal meer.

Nergens zin in.
Mijn tijd veel te vol gepland waardoor ik geen tijd meer heb om te leren/studeren.
Boos.
Gefrustreerd.
Wil mijn vriendje NU HIER, niet feestend daar.

En tot overmaat van ramp, en dat heb ik vast door mijn ***humeur over mezelf heen geroepen, gingen we net loten voor de coschap-plaatsen. 11 mensen. Ik wilde heel graag perifeer coschap lopen omdat ik al hier in het UMC heb gezeten. En ja hoor, mevrouw trekt lot nummer 11. Om mijn dag nog even goed af te maken. Oftewel: ik kreeg de leftovers.

**** alles!
Het is vast mijn ongesteldheid weer die komt opspelen.
Maar oh, wat een razernij gaat er momenteel door mij heen. En dat ervaar ik niet vaak. Als iemand nu nog iets verkeerds tegen mij zegt dan is die persoon gegarandeerd van een enorm chagrijnige, vervelende, boze, waarschijnlijk onterecht onaardige, reactie.
Ik heb even behoefte aan alone-time. Lekker studerend, om daarna te werken en daarna weer terug te fietsen voor de training waar ik 0 zin in heb. (Maar als ik niet ga voel ik me slecht en een uitgezakte plumpudding.)

Oh, was het maar alvast vrijdagmiddag.